امروز بیست و سومین بهار عمرم را  سپری کردم و  پا به سن ۲۴ سالگی گذاشتم

کادوی محمود ۲۳ ساله به محمود ۲۴ ساله :

(((هر روز با طلوع خورشید لبخند را به یاد لبان خشکیده ات بیار

 و آواز قمریکان احساس را در گوشت زمزمه کن ...

آری امروز روز دیگری است ...

به چشمانت بیاموز که در لابه لای تاریکی ها زیبا یی ها را ببینند

ودر دامن سیاهی شب به جلای نورافشان ماه خیره شوند ...

ودر ماورای کتیبه های درد سراغ غنچه های نورافشان عشق را از گل های رز بگیرند

وبه دستانت بیاموز که مانند رودهای خروشان در جریان باشند

 تا بتوانند  سنگ های را روزگار برای

 ازمایش قوه ی ارد ه ات جلوه ی راه تو گذاشته را درهم بشکنند

آری و این جمله را سرمشق دفتر رویا هایت قرار بده

که تو آنی نیستی که که در نگاه گذرای دیگران خلاصه شوی و

 تو انی نیستی که بدخواهانت با قلم بی رحمی برای خدشه دار کردن

جلوه ی آرزوهایت از تو می خواهند ترسیم کنند ...

و تو در درونت نیروی داری که که هزاران فریاد را در سکوت مبهم شب زنده می کند

و غول درونت را به نیروی اعجاب انگیز توکل گره بزن

 تا شاهراه هستی  ات برای همیشه روشن بماند

آری به خود بیاموز که ثانیه ها حکم دانه های زنجیر زمان  را دارند

که اگر فاصله ای بین شان بیفتد این زنجیر پاره  می شود

و زمان رسیدن تو به قافله ی آرزوها و اهدافت نیز به اندازه ی همین

ثانیه ها به تاخیر می افتد ))

)